Φωτογραφικές Αναμνήσεις: Μια εικόνα από τα παλιά, τότε που το σχολείο ήταν γιορτή για όλο το χωριό.

 Σχολική γιορτή στο χωριό, 1955 στα Απεράθου. Πρωτοτάξια παιδιά, με τα καλά τους, όλο καμάρι και αθωότητα.
Χρόνια φτωχά, μα γεμάτα ψυχή. Μνήμη που δεν πρέπει να χαθεί.

Από κείνα τα χρόνια που το σχολείο ήτανε χαρά και πανηγύρι για όλο το χωριό.
Πρωτοτάξια παιδιά, καθαρά, σιδερωμένα, με τα καλά τους, στήθηκαν στη γιορτή της χρονιάς και παίξανε το παιδικό σκετς «Η βάφτιση», μπροστά σε γονιούς, δασκάλους και συμμαθητές.

Ο μικρός τότε Λευτέρης Εμμ. Πριμικύριος (της Σμαρθαιορήνης), ντυμένος παπάς, κρατά τον ρόλο του με καμάρι. Γύρω του τα παιδιά του χωριού, κι από πίσω ολόκληρο το σχολειό — κοντά 160 ψυχές τότε να παρακολουθούν με χαμόγελο και συγκίνηση. Από αριστερά προς τα δεξιά: Ειρήνη Ν. Πρωτονοτάριου....

(του Τσικαλάδονικόλα), Κατερίνα Μιχ. Μπαρδάνη (της δασκάλας Ειρήνης Μαντζουράνης), Βασιλική Δ. Ζευγώλη (του Ντινέρη), Μαρία Γεροντή (του Γερονταντώνη), Ευδοκία Μπελιώτη (του Μεντρινού) και ο Λευτέρης Πριμηκύριος.

Πίσω από το Λευτέρη  η Ευδοκία Πρωτονοτάριου (της Ντεουντομάριας), δίπλα της η Κατερίνα Πολυκρέτη (του Μπουμπού), κι στην άκρη η μικρή Αναστασία Γρατσία (του Τζορμπά).

Απο το αρχείο της Βασιλικής Δ. Ζευγώλη (του Ντινέρη)

Χρόνια φτωχά μα αληθινά· χρόνια που το σκολειό μύριζε ασβέστη, καθαρό τετράδιο κι ελπίδα. Πρωτοτάξια παιδιά, με τα καλά τους, όλο καμάρι κι αθωότητα, τότε που ο κόσμος χωρούσε σε μια αυλή και η χαρά ήτανε απλή. Χρόνια που τα ζήσαμε, τα πονέσαμε και τα αγαπήσαμε, κι ακόμα τα θυμόμαστε. Να ’ναι καλά όσοι φαίνονται κι όσοι φύγανε· μνήμη να γίνεται, να μη χάνεται.

 Για όσους θυμούνται, για όσους ήτανε εκεί, για τους παλιούς που μετράνε τα χρόνια με μνήμες κι όχι με ημερολόγια. Για όλους εμάς που κουβαλάμε το χωριό μέσα μας και στεκόμαστε όρθιοι όσο θυμόμαστε.