Απέκτησαν έξι παιδιά: δύο γιους και τέσσερις Θυγατέρες.
Τον Στέφανο, με την τσαμπούνα και το σουβλιάρι, βαθιά δεμένο με την παραδοσιακή μουσική του τόπου. Και οι δύο υπηρέτησαν την παράδοση με αγάπη και μεράκι. Ιδιαίτερα ο Στέφανος δίδαξε την τέχνη και τα πατροπαράδοτα ακούσματα σε πολλούς συγχωριανούς του, κρατώντας ζωντανή την ψυχή του χωριού.
Τον Γιώργο, που τον βλέπουμε στη φωτογραφία με το λαούτο, άνθρωπο της μουσικής και της παρέας, που έφυγε νωρίς από τη ζωή.
Οι κόρες της οικογένειας: Σταυρούλα Σοφία, Μαρίνα και Ρένα, στάθηκαν κι αυτές στυλοβάτες του σπιτιού, όπως πρόσταζε η εποχή και η ανάγκη.
Όπως τόσες άλλες οικογένειες της ορεινής Νάξου, έτσι κι αυτοί πήραν κάποτε τον δύσκολο δρόμο της ξενιτιάς. Άφησαν την Κόρωνο —τραχιά, φτωχή μα αγαπημένη— και κατηφόρισαν στην Αθήνα, αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα και πιο ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Μα όπου κι αν βρέθηκαν, η Κόρωνος δεν έφυγε ποτέ από μέσα τους.










Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου