Κατοχικές Μνήμες από την Κωμιακή. Η μαρτυρία του Κώστα Κεραμιώτη Σαν τση κλέφτες μας τα επέρνανε όλα

«Κατοχικές Μνήμες από την Κωμιακή – Η μαρτυρία του Κώστα Κεραμιώτη» Στη σκιά της Κατοχής, ο νεαρός τότε Κώστας Κεραμιώτης από την Κωμιακή Νάξου ζούσε και αποτύπωνε βαθιά στην ψυχή του τα γεγονότα που σημάδεψαν την παιδική του ηλικία. Πολλά χρόνια αργότερα, τα αφηγήθηκε στον φιλόλογο και πρώην βουλευτή Νίκο Λεβογιάννη, με τη ζωντάνια και τη συγκίνηση που έχει η μνήμη όταν κουβαλά ανθρώπινες ιστορίες πόνου και αξιοπρέπειας. «Θυμούμαι τα παλικάρια που φεύγανε για τον πόλεμο… όλο το χωριό ήτανε στο πόδι. Δάκρυα και τραγούδια, σταυροκοπήματα, κι η ευχή "να γυρίσετε γεροί".» Ύστερα ήρθε ο εχθρός. Πρώτα οι Ιταλοί. Κατακτητές που δεν άφηναν.....τίποτα πίσω: «Σαν τση κλέφτες μας τα επέρνανε όλα… όποιος ήχε δυο αγελάδες, του επέρνανε τη μία…» Οιτόποι ρημάχτηκαν από επιτάξεις, από πείνα, από την ανασφάλεια της εποχής. 

Ο Κώστας θυμόταν και τις μάχες – όχι μόνο με τους ξένους, αλλά και με ντόπιους ληστές, που εκμεταλλεύονταν την αναρχία της Κατοχής. Σκοτεινές μορφές της εποχής, άλλοτε κρυμμένες στ’ απόσκια, άλλοτε με το όπλο στο χέρι, έσπερναν τον φόβο σε χωριά που ήδη ζούσαν υπό κατοχική ασφυξία. Ιδιαίτερα χαραγμένη στη μνήμη του ήταν η πτώση ενός πολεμικού αεροσκάφους στην ευρύτερη περιοχή του Κάμπου, κοντά στ’ Αμπράμ και τους Αγίους Θεοδώρους. 

Έτρεξαν τότε τα παιδιά – ανάμεσά τους κι ο Κώστας – να δουν το «σιδερένιο πουλί» που είχε πέσει. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν συμμαχικό, άλλοι πως ήταν των Γερμανών.

 Το βέβαιο ήταν πως σημάδευε μια εποχή όπου ο ουρανός δεν ήταν ποτέ ήσυχος, ούτε για τα παιδιά, ούτε για τους γονιούς. Μα μέσα στην Κατοχή, ο λαός δεν λύγισε. Ούτε στην Κωμιακή. Με φτώχεια και φόβο, αλλά με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη, έζησαν, μεγάλωσαν, πάλεψαν. 

Ο Κώστας Κεραμιώτης, όπως τόσοι άλλοι χωριανοί του, δεν ξέχασε ποτέ. Οι μνήμες του, κομμάτι της συλλογικής μνήμης ενός τόπου που αντιστάθηκε όχι μόνο με όπλα, αλλά με την ψυχή.