Γεννημένος το 1939, στον Κάμπο της Πάτμου, σε χρόνια δύσκολα και φτωχικά, γνώρισε από μικρός τη ζωή όπως την έζησαν οι παλιοί: με κόπο, επιμονή και μεράκι. Από μόλις επτά χρονών έπιασε την τσαμπούνα και δεν την άφησε ποτέ. Ένα όργανο παλιό, σχεδόν αρχέγονο, δεμένο με τον άνεμο και το αλάτι του Αιγαίου.
Την τέχνη του δεν τη βρήκε σε σχολές και δασκάλους «επίσημους», αλλά δίπλα σε παλιούς οργανοπαίκτες του νησιού. Από στόμα σε στόμα, από χέρι σε χέρι, όπως περνούσε πάντα η παράδοση. Έμαθε όχι μόνο να παίζει, αλλά και να κατασκευάζει την τσαμπούνα, κρατώντας ζωντανή μια τέχνη που σβήνει σιγά-σιγά.
Δεν ήταν όργανο για καριέρα η τσαμπούνα… ήταν όργανο ψυχής. Και ο Θεολόγος την υπηρέτησε με αγάπη, χωρίς να ζητήσει ποτέ κάτι παραπάνω.
Τον γνώρισα το 2012, σε ένα καφενείο στο Γαλάτσι, στην Ιπποκράτους.,,,,,,,,,,,
Εκεί που σύχναζαν πολλοί Ναξιώτες, σε παρέες απλές, με κουβέντα και μνήμες. Αυτό που μου έμεινε δεν ήταν η φήμη του — ήταν η απλότητά του. Ένας άνθρωπος γνήσιος, προσγειωμένος, φιλικός. Από εκείνους που σε κερδίζουν χωρίς προσπάθεια.
Στο βίντεο, ο Θεολόγος Γρύλλης συναντιέται μουσικά με τον Βασίλη Χατζόπουλο στο λαούτο. Δύο μορφές της παραδοσιακής μουσικής του Αιγαίου. Δύο άνθρωποι που υπηρέτησαν τον ήχο του τόπου με ήθος και αλήθεια.
Σήμερα δεν βρίσκονται πια κοντά μας…
Μα ο ήχος τους — εκείνη η ιωδιούχα χροιά του Αιγαίου — συνεχίζει να ταξιδεύει.
Σαν τον άνεμο που περνά από τα νησιά… και δεν χάνεται ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου