«Υπάρχουμε κι εμείς, μη μας ξεχνάτε»

Ζουν καθημερινά σε μια αβεβαιότητα. Σε χωριά και πόλεις, στην ελληνική περιφέρεια, διαπιστώνει κάποιος, όταν ταξιδεύει, ένα μαρασμό και μια στασιμότητα σε όλα. Στην ανάπτυξη, στην υγεία, στην οδοποιία, στο περιβάλλον που κακοποιείται, στις σχολικές εγκαταστάσεις, στη συγκοινωνία, στην εξυπηρέτηση ηλικιωμένων και συνταξιούχων από δημόσιες υπηρεσίες και φορείς, όπου «τα ζώα μου πάνε αργά», όπως λέει και ο λαός, και σε πολλά άλλα.

Χιλιάδες νέοι και νέες βρίσκονται σε καθημερινή αναζήτηση εργασίας, αλλά για τη συντριπτική πλειονότητα η κάθε προσπάθεια πέφτει στο κενό και πολλοί μονολογούν: «Μάταια τρέχαμε και σήμερα για μια θέση στον... ήλιο». Η δύναμη της ψυχής τους, όμως, δεν τους εγκαταλείπει. Επιμένουν και ξανά επιμένουν μέχρι «να δουν κάποιο φως». Αλλες φορές φθάνουν στον επιθυμητό στόχο, άλλες, όμως, όχι.

Και τότε, παίρνουν τη μεγάλη απόφαση για την ξενιτιά. Αφού στην εγχώρια αγορά, δηλαδή στην πατρίδα τους, δεν βρήκαν καμιά ανταπόκριση από την κοινωνία, την πολιτεία, το κράτος, την κυβέρνηση, τις δημόσιες ή και ιδιωτικές υπηρεσίες, αναγκάζονται να πάρουν το δρόμο της φυγής, για άλλη γη, για άλλα μέρη. Εκεί, που ίσως μια άλλη τύχη, μια άλλη ευκαιρία να τους περιμένει για ένα άλλο ξεκίνημα στη ζωή τους.

Στο θέμα της υγείας, οι συμπολίτες μας στην περιφέρεια ζουν ένα μεγάλο Γολγοθά κάθε φορά που θα χρειαστεί να επισκεφθούν κάποιο γιατρό σε Κέντρο Υγείας, σε νοσοκομείο ή άλλο νοσηλευτικό ίδρυμα. Κι ενώ διανύουν κάποιες αποστάσεις, για να φθάσουν στον προορισμό τους, ξαφνικά διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει γιατρός ή τους κλείνουν κάποιο ραντεβού για το... μέλλον. Οπως στην περίπτωση ενός ηλικιωμένου (τα στοιχεία του στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου), από ορεινό χωριό στη νότια Κρήτη, που επισκέφθηκε τον οφθαλμίατρο σε νοσοκομείο στο νησί, και του έκλεισε ραντεβού για ένα χρόνο αργότερα! Και ο άνθρωπος, για να μη χάσει το φως του, αναγκάστηκε να πάει σε ιδιωτικό γιατρό και να πληρώσει το τίμημα...

Αυτά και άλλα χειρότερα συμβαίνουν, αφού αγροτικοί γιατροί δεν υπάρχουν, τα Κέντρα Υγείας συρρικνώνονται, ασθενοφόρα είναι παροπλισμένα (με αγροτικά μεταφέρονται ασθενείς σε νοσοκομεία), νοσηλευτικό προσωπικό δεν υπάρχει. Πανάρχαιες παραμένουν σε πολλές περιοχές κτηριακές εγκαταστάσεις Κέντρων Υγείας, που ακόμη λειτουργούν, όπως και σε νοσοκομεία, τα οποία υπολειτουργούν.

Αλλά και σε πολλές περιοχές, σε πλήρη εγκατάλειψη βρίσκονται εθνικά, περιφερειακά, αγροτικά και άλλα οδικά δίκτυα και η διέλευση αυτοκινήτων γίνεται με μεγάλες δυσκολίες, αλλά και εμφανείς κινδύνους, όπως έχουν καταγγείλει σε αρμόδιες υπηρεσίες κάτοικοι και φορείς. Και οι κατά καιρούς εκκλήσεις τους για συντήρηση οδικών δικτύων πέφτουν στο κενό, όπως και η υπενθύμιση «υπάρχουμε κι εμείς, μη μας ξεχνάτε...».

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ