Εκεί θα τα πούνε τα καθημερνά τους…τα βάσανα, τα νέα, όπως τ’ άκουσε ο καθένας.
Θα θυμηθούνε τα παλιά, πώς εζήσανε, τι τραβήξανε, πού εχάρηκαν.
Θα πειράξει ο ένας τον άλλο, θα γελάσουνε, θα καβγαδίσουνε για ψύλλου πήδημα κι ύστερα πάλι μονιάζουνε.
Έτσ’ ήτανε πάντα στ’ χωριό.
Το πεζούλι καφενείο, το Σελάδι σχολειό κι η κουβέντα γιατρικό της ψυχής.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου