«Τση Κωμιακής οι Σκοποί δε Σβήνουν — Απ’ του Χατζόπουλου το Λαούτο στου Λιαγούρη το Δοξάρι»

 Στην ανηφοριά της Κωμιακή, εκεί που το αγέρι μυρίζει αρμύρα και θυμάρι, γεννήθηκαν άνθρωποι που δεν κράτησαν μονάχα όργανα — κράτησαν μνήμη και ρίζα.

Ο αείμνηστος Βασίλης Χατζόπουλος, ο δικός μας Βάσακας, παιχνιδιάτορας μα και σοβαρός καλλιτέχνης, λαουθιέρης, στιχοπλόκος και συνθέτης, στάθηκε στυλοβάτης της παράδοσης. Αγκαλιά με το λαούτο του, ανέσταινε τους παλιούς σκοπούς και κράτησε ζωντανό το Βιτζηλαιαδίστικο — τον παλιό χορό του χωριού του — και τον ανέδειξε, ώσπου να διδάσκεται και να χορεύεται σ’ όλη την Ελλάδα.

«Ο Χατζόπουλος κοιμάται
κι όλα τα παλαιά τραγούδια

μες στον ύπνο του θυμάται…»

Γιατί άνθρωποι σαν τον Βάσακα δεν φεύγουν. Γίνονται σκοπός, γίνονται μνήμη, γίνονται ψίθυρος στ’ αγέρι του βουνού.

Κι αν το λαούτο έδινε τον παλμό, το βιολί έδινε την κουβέντα.
Ο Βασίλης Λιαγούρης, γέννημα - θρέμμα της Κωμιακής, δεν ήταν για τραγούδια με λόγια· μιλούσε με το γλυκό του το βιολί. Το ’παιρνε αγκαλιά και το ’κανε να κλαίει και να γελά σαν άνθρωπος.
Σε γάμους, σε βαφτίσια, σε πανηγύρια και χαρές, εκεί τον έβρισκες πρώτο. Πόσα ζευγάρια στεφάνωσε το δοξάρι του… πόσες αυλές και σοκάκια της Κωμιακής τα γέμισε σκοπό και λεβεντιά…
Κοντεύει τα εκατό, μα το χέρι του ακόμα θυμάται. Κι οι χορδές του βαστούν μνήμες μιας ολόκληρης ζωής.

Τέτοιοι Κωμιακίτες μουσικοί δεν κρατούν μικρόφωνο — κρατούν παράδοση. Δεν παίζουν απλώς για να περάσει η ώρα· παίζουν για να μη σβήσει το χωριό. Κι όσο θα ακούγεται λαούτο και βιολί στα στενά της Κωμιακής, τόσο θα ανασαίνει η ψυχή του τόπου.