-Να ξεκινήσουμε να μας πείτε πώς πήρατε την αποφαση να επιστρέψετε στην Ανάβρα…
Με τη γυναίκα μου ζούσα στην Αθήαν 35 χρόνια. Εκείνη δούλευε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, είναι καθηγήτρια αρχιτεκτονικής και εγώ ξεκίνησα από πάρα πολύ μικρός ως υπάλληλος της ΔΕΗ, φτάνοντας να γίνω επιθεωρητής. Ζούσαμε τόσα χρόνια στην Αθήνα, η Αθήνα μας κούρασε, έγινε πολύβουη, απέκτησε χίλια δυο προβλήματα, δεν ήταν η Αθήναπου γνώριζα την εποχή του ’60, θέλαμε να φύγουμε. Υπήρχαν λοιπόν δύο επιλογές. Η μία ήταν να πάμε στην Τήνο, η μητέρα της γυναίκας μου είχε σχέσεις εκεί. Εκείνη μου πρότεινε όμως, παρόλο που δεν ήταν η καταγωγή της από εδώ, να έρθουμε στην Ανάβρα. Της είπα τα προβλήματα, μου λέει «πάμε, θα τα καταφέρουμε, θα ασχοληθείς με τα κοινά». Έτσι ξεκινήσαμε, μια παρέα φίλων ή μια ομάδα, να το πω καλύτερα έτσι.
Ήρθαμε το 1990, φύγαμε από την Αθήνα, χωρίς την υποστήριξη από κανέναν κόμμα, χωρίς καμία κομματική ταυτότητα ή χροιά. Τότε ήταν όλοι κτηνοτρόφοι, υπήρχε ένα «γκέτο» κτηνοτρόφων. Μιλάμε για την περίοδο του ’90 και μετά, το χωριό είχε φθίνουσα πορεία. Κι αυτό γιατί, τα τελευταία χρόνια μετά το ’80, οι κτηνοτρόφοι που στο σύνολο η Ανάβρα πρέπει να σας πω είναι χωριό κτηνοτροφικό, έφερναν τα ζώα τους μέσα στο χωριό, «συζούσαν», συμβίωναν, ζώα και άνθρωποι μαζί. Πάρα πολλές χιλιάδες ζώα μέσα στους δρόμους της Ανάβρας. Ένα χωριό που τότε, το ’90 δεν υπήρχε δρόμος μέσα στο χωριό, οι δρόμοι που είχε ήταν χωματόδρομοι, με λάσπες, δεν υπήρχε σύστημα αποκομιδής σκουπιδιών, τα πετούσαν στους δρόμους. Όποιος είχε καλές γαλότσες μόνο μπορούσε να επιβιώσει. Δεν υπήρχαν αίθουσες να συγκεκντρωθούμε ν αμιλήσουμε, δημοτικό σχολείο δεν υπήρχε, δεν υπήρχαν πολλά. Δεν υπήρχαν πλατείες, δεν υπήρχε τίποτα, ένα δίκτυο καταστραμένο, μια κατάσταση που το χωριό μαθηματικά μαράζωνε. Τότε λοιπόν ήρθαμε, μας εξέλεξαν. Από εκεί και πέρα καθίσαμε, ιεραρχήσαμε τα προβλήματα, τα διαβαθμίσαμε, αλλά το πρώτο και σπουδαιότερο πρόβλημα που έπρεπε να επιλύσουμε ήταν η απομάκρυνση των ζώων μέσα από το χωριό. Χωρίς αυτό δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα.
Από την άλλη δεν θέλαμε να διώξουμε τα ζώα. Ενώ μπορούσαμε βάσει νόμου να πιέσουμε τους κτηνοτρόφους να βγάλουν τα ζώα τους έξω από το χωριό, δεν το θέλαμε. Γιατί αν τους διώχναμε, για ποιον τότε θα φτιάχναμε το χωριό. Θέλαμε να μείνουν, γιατί αποτελούσαν τον κορμό του χωριού. Η οικονομία του χωριού στηρίζεται στην κτηνοτροφία. Θέλαμε λοιπόν να τους βοηθήσουμε, να τους εκσυγχρονίσουμε κι έστι να βλετιώσουμε τη ζωή τους. Πιάσαμε ένα-ένα τα θέματα. Κάναμε τρία κτηνοτροφικά πάρκα για να φύγουν τα ζώα έξω από το χωριό. Να μην σας τα πολυλογώ, με πολλές συνελεύσεις οι κάτοικοι πείστηκαν και μέσα σε ένα χωριό έγινε επανάσταση. Όλα τα ζώα μεταφέρθηκαν στα τρία κτηνοτροφικά πάρκα, σε ένα σύνολο δηλαδή κτηνοτροφικών μονάδων. Έτσι το χωριό ελευθερώθηκε. Και παρ’ όλο που δεν ήταν στις υποχρεώσεις των ΟΤΑ να συνεχίσουμε, συνεχίσαμε να λαμβάνουμε πρωτοβουλίες για την κτηνοτροφία, γιατί είναι πολύ σημαντικό για μία τοπική κοινωνία να είναι «ένα». Βέβαια, όταν πρωτοήρθα πρέπει να σας πω, δεν με ήθελαν εδώ στο χωριό. Κι αυτό επειδή δεν ήμουν κτηνοτρόφος, δεν ζούσα εδώ, με θεωρούσαν ξένο. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι που με έλεγαν ξένο, έγινα ο άνθρωπός τους, έγινα ένα με αυτούς και δεν είχα καμία δυσκολία πια να ασχοληθώ με τα άλλα προβλήματα του χωριού. Και αφού με την κτηνοτροφία βελτιώθηκε το εισόδημά τους, βελτιώθηκε η ζωή τους, κάναμε το δεύτερο βήμα. Τους είπα «θα μπείτε στη βιολογική κτηνοτροφία», γιατί η Ανάβρα, η κτηνοτροφία της Ανάβρας είναι όλη βιολογική, διότι τα 13.000 στρέμματα που έχουμε ούτε λιπαίνονται ούτε ρυπαίνονται. Και μιλάμε από 1000 έως 1500 υψόμετρο. Άρα μιλάμε για ένα περιβάλλον πολύ φυσικό, για μία βιοποικιλότητα καταπληκτική, είναι από τα πιο νόστιμα στην Ελλάδα και είναι original βιολογικά. Τα ζώα μπήκαν λοιπόν σε βιολογικά προγράμματα, αυξήθηκε αμέσως το εισόδημά τους, άρα έχουμε ένα εισόδημα που ξεκινάει από το «άλφα» και έγινε «άλφα» συν «άλφα» συν «άλφα», τριπλασιάστηκε.
Η Ανάβρα θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα, ίσως το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο στην Ελλάδα. Υπήρχε φθίνουσα πορεία του πληθυσμού και αυτό σταμάτησε αυτόματα. Γιατί υπήρξαν έσοδα από τη στιγμή που μπήκαν στη βιολογική κτηνοτροφία. Αυτό που έλειπε για την κτηνοτροφία και τους το κάναμε ήταν ένα σφαγείο. Ένα υπερσύγχρονο σφαγείο με HACCP, ISO, κωδικό ΕΟΚ και βιολογική γραμμή. Ίσως το μοναδικό δημόσιο σφαγείο που έχει βιολογική γραμμή στην Ελλάδα. Την τελευταία δεκαετία, έχουν κλείσει σχεδόν ή κλείνουν τα σφαγεία του Αμυρού, του Βόλου, μεγάλα σφαγεία. Η Ανάβρα των 500 κατοίκων σήμερα και πάνω -αυξάνεται ο πληθυσμός- διατηρεί αυτό το σφαγείο με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές που μας επιβάλλουν από την Ε.Ε. και έτσι λύσαμε το πρόβλημα στην κτηνοτροφία. Οι άνθρωποι έχουν μία πορεία, εκσυγχρονίζονται, κάνουν και μεγαλύτερες μονάδες και πάει καλά. Από εκεί και πέρα θέλω να σας πω ότι ήταν δύο τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ανάβρας. Η κτηνοτροφία και το περιβάλλον.
-Να μιλήσουμε λίγο για τα πλεονεκτήματα,για τα φυσικά πλεονεκτήματα της περιοχής…
Nα σας πω πρώτα πώς οργανώσαμε αυτό το χωριό, ένα χωριό που μοιάζει πολύ με το παραμύθι της Σοφίας Ζαραμπούκα «το Βρωμοχώρι», κάπως έτσι ήμασταν και εμείς. Και σήμερα είναι τιμή μας που είμαστε από τα πιο καθαρά χωριά στην Ελλάδα. Διαβαθμίσαμε τα προβλήματα, καθίσαμε με τους κοινοτικούς συμβούλους, όλους όσοι ήταν διαχρονικά, γίναμε μια γροθιά. Από εκεί και πέρα, όλο αυτό το έργο δεν το έφεραν σε πέρας πολλοί άνθρωποι: μία και μοναδική υπάλληλος η οποία ήταν στην κοινότητα όταν ήρθα και η γυναίκα μου, η οποία πέρα από την συντροφική στήριξη που μου παρείχε, γιατί υπήρχαν και δυσκολίες, διέθετε όλες τις τεχνικές και επιστημονικές γνώσεις της δωρεάν στην κοινότητα αμμισθί. Όλες οι μελέτες που έκανε στην Ανάβρα, που ήταν πολλών εκατομμυρίων ευρώ, τις έκανε δωρεάν. Ήταν λοιπόν τεχνική σύμβουλος στην κοινότητα, χωρίς να αμοίβεται για αυτό. Και αυτό αφορούσε στις υποδομές υγείας, τον πολιτισμό, την παιδεία, έργα αθλητισμού και περιβάλλοντος. Αυτά είναι που πρέπει να σας πω για να ολοκληρώσουμε την εικόνα.
-Ποια έργα έγιναν στο χωριό τα τελευταία χρόνια;
Όταν τελειώσαμε με την κτηνοτροφία, ασχοληθήκαμε με την παιδεία. Δεν είχαμε σχολεία. Και όχι μόνο δεν είχαμε σχολεία, αλλά οι δάσκαλοι τον χειμώνα δεν ερχόντουσαν στην Ανάβρα, γιατί είναι απομακρυσμένη από τον Αλμυρό Βόλου και δεν μπορούσαν να έρθουν. Κάναμε λοιπόν σύγχρονα διδακτήρια, επιγραμματικά σας τα λέω, με σπίτι μέσα δασκάλων, ένα τριάρι διαμέρισμα που δεν πληρώνουν φως, νερό, τηλέφωνο και ενοίκιο. Δεν πληρώνουν τίποτα, άρα μένουν μόνιμα εδώ. Λύσαμε αυτό το πρόβλημα. Κάναμε το σχολείο μας ολοήμερο και το δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο. Γιατί αν πας σε ένα χωριό και δεν ακούσεις παιδιά με φωνές, είναι ένα χωριό γερασμένο. Εδώ υπάρχουν παιδιά, υπάρχουν νέοι άνθρωποι, εδώ ο μέσος όρος ηλικίας είναι κάτω των 40 ετών, ο μέσος όρος στους 500 κατοίκους. Κάναμε επίσης ένα γήπεδο ολυμπιακού τύπου, κάναμε ένα μπάσκετ ολυμπιακού τύπου, κάναμε ένα κλειστό γυμναστήριο για μικρούς και μεγάλους, το οποίο είναι δωρεάν και ένα 5Χ5 σε εξέλιξη.
Κλείνουμε με την παιδεία. Όσον αφορά στην υγεία, δεν είχαμε μόνιμο γιατρό. Επειδή είμαστε ορεινά και τον χειμώνα έχουμε πολλά χιόνια, κάναμε το ιατρείο μας άγονο. Αυτό σημαίνει ότι ο γιατρός στην Ανάβρα παίρνει 70% επιπλεόν του μισθού του. Κάναμε επίσης ένα σπίτι για αυτόν για να μένει μόνιμα εδώ και έτσι έχουμε μόνιμο γιατρό στην Ανάβρα. Κάναμε προληπτική ιατρική σε τακτά χρονικά διαστήματα για μικρούς και μεγάλους, κάναμε πολλές ημερίδες για την υγεία. Και πήραμε το πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι που λειτουργεί αυτή τη στιγμή και τέλος αγοράσαμε κτίριο και οικόπεδο και προχωράμε στην κατασκευή ενός υπερσύγχρονου γηροκομείου. Όσοι θα μείνουν εδώ και δεν έχουν παιδιά, θα μπορούν να έχουν ένα πολυτελές δωμάτιο στη διάθεσή τους.
Από εκεί και πέρα έργα υποδομής μέσα στο χωριό. Δεν υπήρχαν δρόμοι, δεν υπήρχε πέρα από τον κεντρικό τίποτα. Όλο το χωριό τώρα έχει πρόσβαση με αυτοκίνητο, είναι πλακοστρωμένο, τσιμεντοστρωμένο, ασφαλτοστρωμένο, ανάλογα κάθε φορά, τι πάει στον κάθε χώρο. Κάναμε ανάπλαση σε διάφορους χώρους του χωριού, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μία καλύτερη εικόνα. Έφυγαν τα τσιγκιά, η αισθητική βελτιώθηκε αρκετά. Κάναμε πλατείες, κάναμε αίθουσες πολλαπλών χρήσεων που δεν είχαμε, κάναμε πάρκινγκ διώροφο στο κέντρο του χωριού, άλλαξε η όψη του χωριού. Διοργανώσαμε ημερίδες για την κτηνοτροφία, για την ιστορία μας, τον πολιτισμό, εκδώσαμε την ιστορία του χωριού, εκδώσαμε κάρτες, κάναμε δύο βιβλιοθήκες, πρόσφατα εγκαινιάσαμε την τελευταία. Μία Ανάβρα που ήταν χαμηλό το επίπεδο των δημοτών, φτάσαμε σιγά-σιγά να μιλάμε για οικολογία, άνθρωποι που «διψούσαν» για να μάθουν. Όταν οι Αναβριώτες βρεθούν απέναντι σε κάποιον ομιλητή, τεντώνουν πολύ τα αυτιά τους, ενδιαφέρονται για γνώση, ζουν καλά οι άνθρωποι εδώ, είναι ένα χωριό φιλόξενο… Έχουμε μία οργανωμένη κοινότητα, δεν θα έλεγα ότι λείπει κάτι από την Ανάβρα σήμερα.
-Να μας μιλήσετε λίγο για την πράσινη ανάπτυξη…
Πράσινη ανάπτυξη… Από τη μερα που ήρθαμε μας απασχολούσε, αλλα δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε για πράσινη ανάπτυξη μέσα σε ένα κλίμα δυσκολο, σε ένα χωριό που φαινόταν βομβαρδισμένο, εγκαταλειμμένο. Με την εμπιστοσύνη που αποκαταστάθηκε όμως στο πρόσωπό μας, μας έδωσε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε και με αυτό; Τι κάναμε; Αξιοποιήσαμε το ένα από τα δύο συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει το χωριό. Είπαμε «η προίκα μας είναι η κτηνοτροφία και το περιβάλλον». Και όταν λέμε περιβάλλον, εννοούμε νερό, αέρας, ήλιος…
Ξεκινήσαμε, δεν περιμέναμε να έρθουν κάποιοι να στήσουν αιολικό πάρκο, πήγαμε, φωνάξαμε, εγκατέστησαν τους ιστούς, είδαμε ότι έχει αέρα, και έτσι έγινε το πρώτο αιολικό πάρκο πολύ γρήγορα. Ένα έργο φιλικό στο περιβάλλον, ένα έργο που υπό ομαλλές συνθήκες αν διοχετεύαμε το ρεύμα, θα μπορούσαν να τροφοδοτούνταν 13.000 νοικοκυριά. Υπάρχουν έσοδα στην κοινότητα, υπάρχει μόνιμο προσωπικό, αλλά μιλάμε για την Ανάβρα που σήμερα έχει μηδενική ανεργία, μηδενική εγκληματικότητα…
Πέρα από αυτό, έχουμε ένα από τα καλύτερα περιβαλλοντικά-πολιτισμικά πάρκα, το οποίο έγινε μονοπάτι βιοποικιλότητας. Το μόνο που λείπει είναι να μπει στην έξοδό του μία φάρμα ζώων, όπου οι επισκέπτες θα μπορούν να βλέπουν τα ζώα και να τα γνωρίζουν καλύτερα. Το πάρκο αυτή τη στιγμή έχει μήκος 2χλμ, είναι κατά μήκος του Ενιπέα, έχει μέσα μαντάνια και νεροτριβές. Μάλιστα, φροντίσαμε να αναστηλώσουμε μία ντριστέλλα και έναν νερόμυλο και δημιουργήσαμε και το «μονοπάτι της βιοποικιλότητας». Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα περισσότερα δέντρα και φυτά που είναι μέσα απέκτησαν ταυτότητα. Πράγματα απλά, πράγματα που γίνονται αρκεί να προσπαθήσεις, να βρεις πηγές…
Το τρίτο έργο που ετοιμάζουμε είναι ένα μικρό υδροηλεκτρικό πάρκο, το οποίο θα δουλεύει τον χειμώνα και ένα τέταρτο έργο και πολύ σημαντικό είναι το σύστημα τηλεθέρμανσης: θέρμανση από μακριά. Αντί δηλαδή στην πολυκατοικία να έχουμε τη θέρμανση στον κεντρικό λέβητα, εμείς θα την έχουμε έξω από το χωριό. Φανταστείτε το χωριό σαν μια πολυκατοικία. Τι κάναμε; Επειδή είχαμε τις κοπριές των ζώων, οι οποίες ρύπαιναν τα ποτάμια, σκεφτήκαμε να τις μαζεύουμε να τις ξηραίνουμε και παράλληλα μέσα από το δάσος να μαζεύουμε τα κλαδιά των δέντρων, όχι τα φύλλα. Τα μαζεύουμε και μαζί με τις κοπριές των ζώων γίνονται χαρμάνι, μπαίνουν από κάτω, η καύση δεν είναι ούτε πετρέλαιο ούτε λιγνίτης που ρυπαίνουν και μολύνουν την ατμόσφαιρα. Θα ζεσταίνεται το καζάνι έξω από το χωριό, θα υπάρχουν αγωγοοί στο χωριό και όλα τα σπίτια θα συνδεθούν με το σύστημα. Έτσι θα έχουν όλο τον χειμώνα, όλο το 24ωρο ζεστό νερό και θέρμανση. Μπορείτε νομίζω να καταλάβετε τι θα πετύχουμε με αυτό.
-Ποια είναι τα πρακτικά οφέλη αυτή τη στιγμή στη ζωή των πολιτών;
Όλα αυτά τα έργα υποδομής βοήθησαν πάρα πολύ τη ζωή των ανθρώπων, έγιναν άλλοι άνθρωποι. Ένα χωριό απομακρυσμένο από τα αστικά κέντρα, 83χλμ απέχει από τον Βόλο και 44χλμ από τη Λαμία, ένα χωριό ορεινό μα έχει σήμερα μηδέν ανεργία, να έχει μηδέμ εγκληματικότητα, να αυξάνεται ο πληθυσμός του, να έχει μέσο όρο ηλικίας κάτω από 40 έτη, να έχεις δημοτικό, να έχεις νηπιαγωγείο, νομίζω είναι φαινόμενο η Ανάβρα. Και δεν το λέω για να ευλογήσω τα γένια μου, είναι φαινόμενο για τα ελλληνικά δεδομένα. Παντού στην ελληνική ύπαιθρο βρίσκεις βομβαρδισμένα χωριά. Η Ανάβρα είναι από τις πρώτες κοινότητες στην Ελλάδα σε απορροφήσεις κονδυλίων, είναι ο μοναδικός τόπος που με την ολοκλήρωση της τηλεθέρμανσης και του υδροηλεκτρικού πάρκου, ο επισκέπτης θα μπορεί να βρει όλες τι ήπιες μορφές ενέργειας αναπτυγμένες. Είναι λίγο λοιπόν αυτό για ένα μικρό χωριό; Εκτός αυτού, οι κάτοικοι θα απολαμβάνουν τη θέρμανση, δεν θα πληρώνουν ρεύμα, θα μπορούν να χαρούν το φυσικό περιβάλλον…
-Πώς ακριβώς υλοποιήθηκαν όλα αυτά; Πώς βρέθηκαν τα χρήματα;
Με ρωτάνε πολλοί πώς βρήκαμε τα χρήματα, πώς κάναμε αυτά τα έργα, παρόλο που είμαστε ένα χωριό απομακρυσμένο από τα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Μυστικό επιτυχίας δεν υπάρχει. Πρέπει να δουλεύεις. Εγώ δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο, έκανα το αυτονόητο. Με εξέλεξαν οι συγχωριανοί μου και φρόντισα να λύσω σε ένα δύσκολο χωριό όσο το δυνατόν περισσότερα προβλήματα μπορούσα. Αυτό έκανα, δύσκολο, αλλά όταν ενδιαφέρεσαι, αγαπάς κάτι, όλα γίνονται. Πέρα από αυτό, όταν εκλέγεται κανείς, δεν πρέπει να στοχεύει ποτέ στο προσωπικό του συμφέρον, να μη στοχεύει στην καρέκλα του δημάρχου… Δεν επέλεξα καμία παράταξη να με στηρίξει και δεν ήθελα ποτέ. Όταν εκλέγεσαι, πρέπει να δουλεύεις ανεξάρτητα για τα συμφέροντα των συμπολιτών σου, να μην υπηρετείς κανένα κομματικό χώρο.
Τώρα όσον αφορά στα λεφτά… Διαμαρτύρονται κάποιοι συνάδελφοι, αλλά για να σας το πω απλά να καταλάβουν όλοι όσοι ακούνε. Όταν εκλεγόμαστε υπάρχουν τα κοινοτικά κονδύλια και ένας κουμπαράς που λέγονται εθνικοί πόροι. Την τελευταία τετραετία π.χ. ήταν το πρόγραμμα «Θησέας». Σήμερα έχεις ένα κουμπαρά που σου λέει «στα τέσσερα χρόνια μαζί με το δημοτικό, το κοινοτικό σου συμβούλιο να απορροφήσεις αυτά τα χρήματα, στα τέσσερα χρόνια να κάνεις μελέετς, να κάνεις έργα». Σήμερα τελειώνει η θητεία μας και εκτός της Ανάβρας, σχεδόν κανένα μέρος, κανένας ΟΤΑ στην Ελλάδα δεν έχει απορροφήσει αυτά τα χρήματα. Το καταλαβαίνετε; Το καταλαβαίνετε τι σας λέω; Δηλαδή, έχεις έναν κουμπαρά και δεν τα απορρόφησες. Και διαμαρτύρεσαι;
Η Ανάβρα ήταν στην ίδια μοίρα και χειρότερη από όλους. Ούτε προίκα είχαμε, ούτε την ήξερε κανείς. Και χαιρόμαστε σήμερα για την Ανάβρα που μπήκε στη δημοσιότητα, στεναχωριόμαστε όμως γιατί ενώ θα μπορούσαν δεν υπάρχουν άλλες Ανάβρες.
-Οπότε προκειμένου να υπάρξουν και αλλες Αναβρες,τι ακριβώς θα πρέπει να εκμεταλλευτεί κάποιος;
Για να υπάρξουν και άλλες Ανάβρες… Πολύ απλό. Να ασχοληθούν οι τοπικοί φορείς με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχει ο τόπος του. Η Ανάβρα π.χ. είχε την κτηνοτροφία.
Ο καθένας δηλαδή να ασχοληθεί με αυτό που έχει και χρήματα βρίσκει. Μπορεί να δουλέψει, αρκεί να επιλέξει σωστούς συνεργάτες, οι οποίοι θα ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με αυτό που τους εξέλεξαν και με τίποτα άλλο. Καταλαβαίνε όλοι τι θέλω να πω…
-Το αιολικό πάρκο πώς ακριβως υλοποιήθηκε;
Το αιολικό πάρκο… Ήταν ένα έργο που στην αρχή ήταν δύσκολο. Έβλεπα ότι για την κατασκευή αιολικών πάρκων υπήρχαν αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα, δεν υπήρχε ενημέρωση. Άλλοι το έκαναν από σκοπιμότητα και άλλοι από άγνοια. Μετά την πρώτη τετραετία, οπότε και αποκαταστάθηκε η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Και μιλάμε για ένα χωριό ορεινό, που είναι βοσκότοποι, που οι άνθρωποι ήταν εύλογο να φοβηθούν. Σου λένε «τι θα κάνουμε; Μήπως θα απαγορευτεί να περνάνε τα ζώα μας με τις ανεμογεννήτριες;» Δεν υπήρηε ωστόσο καμία αντίδραση. Πιστέψαμε καταρχήν ότι μπορούμε και εμείς να συνεισφέρουμε με τον τρόπο αυτό στο περιβάλλον, συμβουλευτήκαμε περιβαλλοντικές οργανώσεις, είδαμε ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος λαο έτσι ξεκινήσαμε…
-Ποιο ήταν το κόστος για το συγκεκριμένο έργο;
Το κόστος το κάλυψε η ισπανική εταιρεία Καμέσα, στοίχισε 25 εκατ. Πριν από 6-7χρόνια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν με τη γραφειοκρατία στην Ελλάδα, η οποία πρέπει να απλοποιηθεί. Χρειάστηκαν 5 με 6 για να ξεπεραστεί, όταν στην Τουρκία και αλλού η αδειοδότηση απαιτεί από 6 μήνες με ένα χρόνο.
-Ποιο ήταν το οικονομικό όφελος για την περιοχή από την κατασκευή του αιολικού πάρκου;
Κοιτάξτε, πάιρνεις χρήματα χωρίς να κάνεις τίποτα. Παίρνεις ένα ανοικτό πορτοφόλι και μπαίνουν σαν έσοδα της κοινότητας, χρήματα τα οποία πλέον είναι δικά σου, είναι δικά σου έσοδα. Μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις για εκδηλώσεις, για πολιτισμό, για βελτιώσεις έργων, για την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Πλέον οι άθρωποι έχουν βρει τη «βολή» τους, ζουν καλά και έρχονται και άνθρωποι από άλλα μέρη, πρόσφατα ήρθε μια οικογένεια από την Αθήνα, άνοιξαν φούρνο και μένουν μόνιμα εδώ. Κάναμε και άλλα πράγματα σαν μια κοινότητα παράδειγμα προς μίμηση. Κάναμε επέκταση οικισμού. Δεν υπήρχαν οικόπεδα να έρθει κάποιος να μείνει. Δώσαμε στους δημότες μας που λείπουν π.χ. στην Αθήνα, ένα οικόπεδο –σε όσους ήθελαν- στο ¼ της αντικειμενικής τους αξίας, ένα οικόπεδο που έχει 10.000 ευρώ, το πήραν 2.000 ευρώ και το ξεχρέωναν σε 8 χρόνια, ούτε 100 ευρώ τον χρόνο. Με την προϋπόθεση ότι στα 8 χρόνια θα έβγαζαν άδεια για μα χτίσουν.
Όλα είναι θέμα οργάνωσης, μιας οικογένειας, ενός πληθυσμού. Έτσι και η κοινότητα Ανάβρας είναι ένα μικρό κράτος. Μπορείς να λειτουργήσεις σωστά αν βλέπεις τα προβλήματα, ακούς τους ανθρώπους και προσπαθείς για το καλύτερο.
-Σε αριθμούς δηλαδή αν θελαμε να μιλήσουμε για το οικονομικό όφελος;
Μπορει να φτασει και τις 100.000 ευρώ, καθαρό κέρδος. Έσοδα δικά σου. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο πλεονέκτημα είναι; Και από την κατασκευή του υδροηλεκτρικού πάρκου υπολογίζουμε άλλες 120.000 ευρώ. Κι αυτό είναι κάτι που πολύ απλά μπορούν να το κάνουν και άλλοι ΟΤΑ στην Ελλάδα. Γιατί δεν το κάνουν;
-Αυτά τα έσοδα πού τα επενδύετε;
Τα έσοδα επενδύονται πάλι για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Π.χ. πέρυσι πήραμε 40.000 ευρώ από το αιολικό πάρκο, όχι ολόκληρο το ποσό, 40.000 ευρώ από τις 70-80.000, και εκσυγχρονίσαμε το σφαγείο μας, κάτι που ήταν απαραίτητο για τους Αναβριώτες. Γιατί οι κάτοικοι εδώ είναι κτηνοτρόφοι και αποτελεί εργαλείο για τη δουλειά τους. Έχουμε δώσει μάχη να διατηρήσουμε το σφαγείο, το οποίο αποτελεί ένα στολίδι, ένα κόσμημα για το χωριό μας.
-Αν σας ζητούσαμε να μας πείτε ποιο θεωρείτε ότι ειναι το μεγαλύτερο επίτευγμα στα χρονια που πέρασαν; Ήταν η αλλαγή νοοτροπίας των αμθρώπων;
Κοιτάξτε..σαν επίτευγμα… εγώ… τώρα που τελειώνει η θητεία μου, φεύγω με μία μεγάλη ηθική ικανοποίηση… Η Ανάβρα έχει μπει σε μία πορεία δυναμική μπροστά, δεν φθίνει, ανθεί η Ανάβρα…
Σε λίγους μήνες, συμπληρώνω σε λίγους μήνες, περίπου 16 χρόνια στην κοινότητα. Οσάκις ήμουν υποψήφιος, εκεί που ήμουνα ξένος, έγινα άνθρωπός τους, ένας από αυτούς κι εγώ θα συνεχίζω να ζω εδώ, σε ένα χωριό πολύ ήρεμο, πολύ φιλόξενο, με πολλούς, καλούς ανθρώπους. Εδώ το βράδυ δεν θα μείνεις έξω. Θα σε πάρουν να σε βάλουν στο σπίτι τους. Είναι τόσο φιλόξενο χωριό η Ανάβρα. Νιώθω ιδιαίτερα χαρούμενος δε.. κάτι που θα μου μείνει είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων που αλλάξαν… Μ’ αρέσει αυτό που δημιούργησα, έναν κοινωνικό ιστό, πολύ δεμένο. Όλο το χωριό, ακόμα κι αυτοί που δεν με ψήφισαν, με αποδεχόντουσαν. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι μια γροθιά στην Ανάβρα. Όλοι μαζί αγωνιζόμαστε για το οτιδήποτε. Και στις χαρές και στις λύπες είμαστε μια γροθιά..
Σήμερα το επίπεδο των Αναβριωτών έχει ανέβει πολύ ψηλά και ελπίζω και στο νέο δήμο που θα πάμε, εμείς σαν απλοί άνθρωποι θα το στηρίξουμε, εγώ φεύγω γεμάτος και ικανοποιημένος ότι έκανα το αυτονόηττο, τη δουλειά μου, δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο, κι εύχομαι να το κάνουν και οι άλλοι αυτό, γιατί δεν υπάρχει κανένα μυστικό επιτυχίας. Να καθίσουν να δουλέψουν. Αυτό κάναμε εμείς με την ομάδα των ανθρώπων που δουλέψαμε, είχαμε κέφι, είχαμε όραμα, είχαμε μεράκι και ήρθαμε για να δώσουμε, όχι να πάρουμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου