Αρχιμενιά κι αρχή χρονιά
ψιλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησά με τ’ άγιο θρόνος.
Αρχή που βγήκε ο Χριστός,
Άγιος και Πνευματικός,
στη γη να περπατήσει
και να μας καλοκαρδίσει.
Εσένα πρέπει αφέντη μου,
μπέη μου και λεβέντη μου,
το σίδερο κοντάρι
γιατ’ έχεις μπράτσα δυνατά
κι είσαι και παλικάρι.
Και πάλι ξαναπρέπει σου
καρέκλα καρυδένια
για ν’ ακουμπάς τη μέση σου
τη μαργαριταρένια.
Και πάλι ξαναπρέπει σου
καριόλα να κοιμάσαι,
βελούδα να σκεπάζεσαι,
να μην κρυολογάσαι.
του μπέη και λεβέντη μας,
ας πούμε τση κεράς μας
τση σπιτονοικοκιουράς μας.
Κερά ψηλή, κερά λιγνή,
κερά καμαροφρύδα,
οντάς σειστείς και υλιστείς
και πας στην Εκκλησά σου,
οι στράτες ρόδα γέμισαν
από την εμορφιά σου.
Πολλά ’παμε και τση κεράς
ας πούμε και τση κόρης.
Έχετε κόρην έμορφη
γραμματικός τη θέλει
κι αν είναι και γραμματικός
πολλά προικιά γυρεύει.
Γυρεύει αμπέλια ατρύγητα,
λιβάδια με τα στάχυα,
γυρεύει και τη Βενετιά
μ’ όλα της τα καράβια.
Πολλά ’παμε τση κόρης σας
ας πούμε γκαι του γιου σας.
Έχεις και γιο στα γράμματα
βάρτονε στο ψαρτήρι,
του χρόνου σαν και σήμερα
να βάλει πετραχήλι.
κάλαντα πρωτοχρομιάς από την Κωμιακή
καταγραφή απ’ τον φιλόλογο Νίκο Ι. Λεβογιάννη
(αφήγηση Νικολάου Κων. Κορρέ-Παρεντρονικόλα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου