Ο “Μπαρμπα-Μήτσος” της Κωμιακής – ένας αλύγιστος της ταξικής πάλης

Δημήτρης (Μήτσος) Λεβογιάννης

Ο “Μπαρμπα-Μήτσος” της Κωμιακής – ένας αλύγιστος της ταξικής πάλης Στον ιστορικό περίπατο που πραγματοποιήθηκε στο Ναύπλιο την Κυριακή 10 Ιουλίου, με πρωτοβουλία της ΤΕ Κατασκευών της ΚΟΑ του Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, τιμήθηκαν οι οικοδόμοι αγωνιστές που φυλακίστηκαν στην Ακροναυπλία. Άνθρωποι που δεν λύγισαν, δεν υπέγραψαν δήλωση μετανοίας, δεν πρόδωσαν τις ιδέες τους.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια μορφή από τη Νάξο.
Ο Δημήτρης Λεβογιάννης — ο δικός μας Μήτσος, ο “Μπαρμπα-Μήτσος”.

Λατόμος από την Κωμιακή Νάξου, άνθρωπος του μόχθου και της πέτρας. Από τα νεανικά του χρόνια ρίχτηκε στον αγώνα για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Το 1918 συμμετείχε στην ίδρυση της πρώτης Ομοσπονδίας Οικοδόμων και από το 1925 υπήρξε μέλος της Διοίκησής της. Το 1924 εντάχθηκε στο ΚΚΕ και αφιέρωσε τη ζωή του στην οργάνωση και τη δράση του Κόμματος.

Έζησε στην Αθήνα, πάλεψε μέσα στα σωματεία, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των εργατικών διεκδικήσεων. Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στην Ακροναυπλία διετέλεσε μέλος της Κομματικής Επιτροπής του ΚΚΕ, κρατώντας ψηλά το ηθικό των συγκρατουμένων του.

Δημήτρης Λεβογιάννης (Μπαρμπα-Μήτσος) Λατόμος από την Κωμιακή. Αγωνιστής της εργατικής τάξης. Εκτελέστηκε στο Επταπύργιο την 1η Ιουνίου 1949. Δεν λύγισε. Δεν υπέγραψε. Έμεινε όρθιος — όπως η πέτρα που δούλεψε.

Οι φυλακές του Επταπύργιο — το διαβόητο Γεντί Κουλέ της Θεσσαλονίκης — σημάδεψαν τη ζωή και τον θάνατό του. Εκεί, πίσω από τους τοίχους της απάνθρωπης φυλακής που έγινε σύμβολο διώξεων από τη δικτατορία του Μεταξά έως τα μετεμφυλιακά χρόνια, γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του.

Τον Μάιο του 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από Έκτακτο Στρατοδικείο.
Σύμφωνα με τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του Δήμου Θεσσαλονίκης:

«Εξετελέσθη όπισθεν φυλακών Επταπυργίου την 1ην Ιουνίου 1949, ημέραν Τετάρτην και ώραν 17:10.»

Έπεσε από τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Δεν έσκυψε το κεφάλι.
Δεν απαρνήθηκε τα ιδανικά του.

Ο Μήτσος Λεβογιάννης ανήκει στη γενιά των κομμουνιστών αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Παλαίμαχος λαϊκός αγωνιστής, αγαπητός σε συντρόφους και συναγωνιστές, έμεινε στη μνήμη όλων ως “Μπαρμπα-Μήτσος” — ένας τίτλος τιμής, οικείος και βαθιά σεβαστικός.

Η μορφή του στέκει σήμερα ως φάρος μνήμης και συνέχειας.
Όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά για το παρόν και το μέλλον των κοινωνικών αγώνων.