γράφει ο φιλόλογος-πρώην Βουλευτής Νίκος Ι. Λεβογιάννης
Ο Μιχάλης Ν. Περιστεράκης γεννήθηκε στη Χώρα Νάξου το 1938 και προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια αγωνιστών Κρητικών, που κατέφυγαν κυνηγημένοι απ’ τους Τούρκους στο νησί την εποχή των κρητικών επαναστάσεων.
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Tη δεκαετία του 1960 πρωτοστατεί στο φοιτητικό κίνημα και στους αγώνες για την Ειρήνη. Για τη δράση του αυτή υπέστη σκληρούς διωγμούς.
Την περίοδο των ανένδοτων αγώνων (1961-1967) κυρίαρχο σύνθημα στις διαδηλώσεις ήταν το «114» (σεβασμός στο
Σύνταγμα). Ο Θόδωρος Πάγκαλος έχει γράψει ότι η πατρότητα του ιστορικού εκείνου συνθήματος ανήκει στον Μιχάλη Περιστεράκη. Ο ίδιος ο Περιστεράκης σε κάποια συνέντευξή του έχει πει: «…όταν γράψαμε το σύνθημα πρώτοι εμείς στο Πανεπιστήμιο και στην περιοχή της Σόλωνος, το 114, που σήμαινε ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αυτή την έννοια είχε, έγραψαν τότε πολλές εφημερίδες ότι,…ένας Εαμικός αριθμός έκανε την εμφάνισή του στους τοίχους της Αθήνας και αυτός είναι το 114».
Στο τέλος του 1962 Έλληνες νεολαίοι με πρωτεργάτη τον Μ. Περιστεράκη ιδρύουν τον «Σύνδεσμο Μπέρτραντ Ράσσελ για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό», πρόεδρος του οποίου εκλέγεται ο ίδιος και Γραμματέας ο φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Ν. Κιάος. Ο σύνδεσμος «Μπέρντραντ Ράσελ» αγωνίστηκε για τον αφοπλισμό ανεξαρτήτως πολιτικών συστημάτων και στράφηκε ενάντια σε όλα τα μιλιταριστικά μπλοκ.
Ο Άγγλος φιλόσοφος Μπ. Ράσελ πολλές φορές παρενέβαινε σαν ο εισαγγελέας της Οικουμένης και με τις δηλώσεις και διαμαρτυρίες του κλόνιζε κυβερνήσεις, επηρέαζε ακόμη και τα χρηματιστήρια: «Δώσαμε στο Σύνδεσμο το όνομα του φιλοσόφου Μπ. Ράσελ, επειδή εκείνη την εποχή αυτός εξέφραζε τις ανησυχίες, όχι μόνο της νεολαίας, αλλά και όλου του κόσμου», είχε δηλώσει ο Μ. Περιστεράκης.
Η πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης (1963) ήταν ιδέα του Συνδέσμου «Μπέρτραντ Ράσελ», με την ολόθερμη υποστήριξη του Βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Ψυχή της πορείας ο Μ. Περιστεράκης και πολλοί άλλοι νέοι της εποχής. Παρά την απαγόρευσή της από την κυβέρνηση Καραμανλή η Μαραθώνια πορεία έγινε στις 21.4.1963. Ο Μπ. Ράσελ, όταν πληροφορήθηκε την απαγόρευση της πορείας, δήλωσε ότι σκοπεύει να έρθει στην Ελλάδα και η κυβέρνηση πανικόβλητη έσπευσε να απαγορεύσει την είσοδό του. Λίγες μέρες πριν ο Μ. Περιστεράκης συνελήφθη για εκφοβισμό, ενώ ακολούθησαν συλλήψεις στελεχών ξένων αποστολών που έφθασαν στην Αθήνα.
Στη διάρκεια της Μαραθώνιας πορείας έγιναν μαζικές συλλήψεις. Μόνο στη διασταύρωση Λεωφ. Κηφισιάς και Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους συνελήφθησαν 654 άτομα, μεταξύ των οποίων πολλά στελέχη του Συνδέσμου Μπ. Ράσελ και οι Μ. Περιστεράκης, Μίκης Θεοδωράκης, Αλ. Αλεξανδράκης (ηθοποιός), Κ. Κοτζιάς (συγγραφέας), Μίνως Αργυράκης (ζωγράφος) κ.ά.
Στις 21 Μαΐου 1963, ένα μήνα μετά την Α΄ Μαραθώνια πορεία Ειρήνης, δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η δολοφονία του συγκλόνισε τον ελληνικό λαό και τη διεθνή κοινή γνώμη.
Ακολούθησε η ίδρυση της «Νεολαίας Λαμπράκη», σταθμός στην πορεία του νεολαιίστικου κινήματος. Μεταξύ των 30 στελεχών που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη στις 9.6.1963 ήταν και ο Μ. Περιστεράκης, ο οποίος στο διάστημα αυτό συνελήφθη πολλές φορές και υπέστη ξυλοδαρμούς και άλλες ταλαιπωρίες: «μου έβαλαν ένα σιδερένιο στεφάνι στο κεφάλι μου και άρχισαν να το βιδώνουν και μου πίεζαν τους κροτάφους» αναφέρει ο ίδιος.
Στα Ιουλιανά το καλοκαίρι του 1965, όταν ανατράπηκε απ’ τον βασιλιά η λαοπρόβλητη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, ο Περιστεράκης συνελήφθη στη διάρκεια διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας και παραπέμφθηκε στρατοδικείο με τη κατηγορία παράβασης του α.ν. 942/1946, διότι …έκανε προπαγάνδα υπέρ του εκτός νόμου ΚΚΕ. Καταδικάστηκε (15.6.1966) σε φυλάκιση 4 μηνών (ποινή μη εξαγοράσιμη) και κλείστηκε στις φυλακές της Αίγινας και του Αβέρωφ μέχρι την αθώωσή του στις 23.11.1966 απ’ το Αναθεωρητικό στρατοδικείο. Συνελήφθη πάλι με την επιβολή της δικτατορίας το 1967 και αφέθη ελεύθερος με την αμνηστία του δικτάτορα. Τον Φεβρουάριο 1973 υπέγραψε δήλωση 700 προσωπικοτήτων, καταδίκης της επιστράτευσης των συνδικαλιστών φοιτητών.
Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (24.7.1974) πρωτοστατεί στην επαναδραστηριοποίηση του Κινήματος Ειρήνης και ιδρύουν με άλλους ειρηνιστές την οργάνωση «ΑΚΕ-Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης», της οποίας αναδείχτηκε Πρόεδρος. Ιδρύθηκαν τότε τρεις Κινήσεις Ειρήνης, η η ΕΕΔΥΕ (ΚΚΕ) και η ΚΕΑΔΕΑ (ΠΑΣΟΚ) και η ΑΚΕ. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης (1986), οργάνωσης μη κυβερνητικής, βραβευμένης με το Βραβείο Nobel Ειρήνης (1994), Εθνικός Αντιπρόσωπος και μόνιμο μέλος της Liaison Committee του Ευρωπαϊκού Κινήματος «ΕΝD», ενώ συμμετείχε ως συντονιστής σε πολλές συνδιασκέψεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο για την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Τον Οκτώβριο του 2005, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Διάσκεψης για την Ειρήνη στην Αθήνα, βραβεύθηκε από το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης για τις υπηρεσίες του στο Παγκόσμιο Κίνημα Ειρήνης. Το 1987 επί κεφαλής αντιπροσωπείας μετέφερε την ολυμπιακή φλόγα από την Ελλάδα στη Χιροσίμα, που καίει ακόμη στο μνημείο των θυμάτων της ατομικής βόμβας.
Μετά τη μεταπολίτευση ο Μ. Περιστεράκης εντάχθηκε στην ΕΔΑ και ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Ενωμένη Αριστερά στις Κυκλάδες (1974), με τη «Συμμαχία» στη Β΄ περιφέρεια της Αθήνας (1977) και με το ΠΑΣΟΚ ( Ιούνιος 1989) στην ίδια περιφέρεια.
Το 1991 ο Μ. Περιστεράκης ως Πρόεδρος της ΑΚΕ επισκέφτηκε μαζί και με άλλους εκπροσώπους ειρηνιστικών και άλλων οργανώσεων στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου τον Α. Οτσαλάν, αρχηγό του τουρκικού κουρδικού κόμματος (ΠΕΚΑΚΑ).
Ο Μ. Περιστεράκης υπήρξε και σπουδαίος ποιητής. Στο ποιητικό του έργο περιλαμβάνονται το πολιτικό δράμα «Άγις» (1976) και το επικολυρικό ποίημα «Κραυγή από τη Χιροσίμα» (1983). Η τραγωδία «Άγις» ανέβηκε στο Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά με μουσική Μ. Θεοδωράκη. Το ποιητικό του έργο «Κραυγή από τη Χιροσίμα» είχε ευρεία διάδοση, μεταφράστηκε στα γιαπωνέζικα και σε άλλες γλώσσες και απετέλεσε το μανιφέστο του Παγκόσμιου Κινήματος Ειρήνης. Παρουσιαστεί επανειλημμένως στο Ινστιτούτο Goethe του Τόκυο και σε άλλες πόλεις της Ιαπωνίας. Ο Περιστεράκης ήταν εκδότης και του περιοδικού «Ειρήνη και Ζωή». Πέθανε στις 5 Μαΐου 2011 και κηδεύτηκε στη Νάξο.
— μαζί μεΠΕΡΙΣΤΕΡΑΚΗΣ ΜΙΧ.Ο Μιχάλης Ν. Περιστεράκης γεννήθηκε στη Χώρα Νάξου το 1938 και προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια αγωνιστών Κρητικών, που κατέφυγαν κυνηγημένοι απ’ τους Τούρκους στο νησί την εποχή των κρητικών επαναστάσεων.
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Tη δεκαετία του 1960 πρωτοστατεί στο φοιτητικό κίνημα και στους αγώνες για την Ειρήνη. Για τη δράση του αυτή υπέστη σκληρούς διωγμούς.
Την περίοδο των ανένδοτων αγώνων (1961-1967) κυρίαρχο σύνθημα στις διαδηλώσεις ήταν το «114» (σεβασμός στο
Σύνταγμα). Ο Θόδωρος Πάγκαλος έχει γράψει ότι η πατρότητα του ιστορικού εκείνου συνθήματος ανήκει στον Μιχάλη Περιστεράκη. Ο ίδιος ο Περιστεράκης σε κάποια συνέντευξή του έχει πει: «…όταν γράψαμε το σύνθημα πρώτοι εμείς στο Πανεπιστήμιο και στην περιοχή της Σόλωνος, το 114, που σήμαινε ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, αυτή την έννοια είχε, έγραψαν τότε πολλές εφημερίδες ότι,…ένας Εαμικός αριθμός έκανε την εμφάνισή του στους τοίχους της Αθήνας και αυτός είναι το 114».Στο τέλος του 1962 Έλληνες νεολαίοι με πρωτεργάτη τον Μ. Περιστεράκη ιδρύουν τον «Σύνδεσμο Μπέρτραντ Ράσσελ για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό», πρόεδρος του οποίου εκλέγεται ο ίδιος και Γραμματέας ο φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Ν. Κιάος. Ο σύνδεσμος «Μπέρντραντ Ράσελ» αγωνίστηκε για τον αφοπλισμό ανεξαρτήτως πολιτικών συστημάτων και στράφηκε ενάντια σε όλα τα μιλιταριστικά μπλοκ.
Ο Άγγλος φιλόσοφος Μπ. Ράσελ πολλές φορές παρενέβαινε σαν ο εισαγγελέας της Οικουμένης και με τις δηλώσεις και διαμαρτυρίες του κλόνιζε κυβερνήσεις, επηρέαζε ακόμη και τα χρηματιστήρια: «Δώσαμε στο Σύνδεσμο το όνομα του φιλοσόφου Μπ. Ράσελ, επειδή εκείνη την εποχή αυτός εξέφραζε τις ανησυχίες, όχι μόνο της νεολαίας, αλλά και όλου του κόσμου», είχε δηλώσει ο Μ. Περιστεράκης.
Η πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης (1963) ήταν ιδέα του Συνδέσμου «Μπέρτραντ Ράσελ», με την ολόθερμη υποστήριξη του Βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη. Ψυχή της πορείας ο Μ. Περιστεράκης και πολλοί άλλοι νέοι της εποχής. Παρά την απαγόρευσή της από την κυβέρνηση Καραμανλή η Μαραθώνια πορεία έγινε στις 21.4.1963. Ο Μπ. Ράσελ, όταν πληροφορήθηκε την απαγόρευση της πορείας, δήλωσε ότι σκοπεύει να έρθει στην Ελλάδα και η κυβέρνηση πανικόβλητη έσπευσε να απαγορεύσει την είσοδό του. Λίγες μέρες πριν ο Μ. Περιστεράκης συνελήφθη για εκφοβισμό, ενώ ακολούθησαν συλλήψεις στελεχών ξένων αποστολών που έφθασαν στην Αθήνα.
Στη διάρκεια της Μαραθώνιας πορείας έγιναν μαζικές συλλήψεις. Μόνο στη διασταύρωση Λεωφ. Κηφισιάς και Αλεξάνδρας στους Αμπελοκήπους συνελήφθησαν 654 άτομα, μεταξύ των οποίων πολλά στελέχη του Συνδέσμου Μπ. Ράσελ και οι Μ. Περιστεράκης, Μίκης Θεοδωράκης, Αλ. Αλεξανδράκης (ηθοποιός), Κ. Κοτζιάς (συγγραφέας), Μίνως Αργυράκης (ζωγράφος) κ.ά.
Στις 21 Μαΐου 1963, ένα μήνα μετά την Α΄ Μαραθώνια πορεία Ειρήνης, δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη από παρακρατικούς ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Η δολοφονία του συγκλόνισε τον ελληνικό λαό και τη διεθνή κοινή γνώμη.
Ακολούθησε η ίδρυση της «Νεολαίας Λαμπράκη», σταθμός στην πορεία του νεολαιίστικου κινήματος. Μεταξύ των 30 στελεχών που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη στις 9.6.1963 ήταν και ο Μ. Περιστεράκης, ο οποίος στο διάστημα αυτό συνελήφθη πολλές φορές και υπέστη ξυλοδαρμούς και άλλες ταλαιπωρίες: «μου έβαλαν ένα σιδερένιο στεφάνι στο κεφάλι μου και άρχισαν να το βιδώνουν και μου πίεζαν τους κροτάφους» αναφέρει ο ίδιος.
Στα Ιουλιανά το καλοκαίρι του 1965, όταν ανατράπηκε απ’ τον βασιλιά η λαοπρόβλητη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, ο Περιστεράκης συνελήφθη στη διάρκεια διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας και παραπέμφθηκε στρατοδικείο με τη κατηγορία παράβασης του α.ν. 942/1946, διότι …έκανε προπαγάνδα υπέρ του εκτός νόμου ΚΚΕ. Καταδικάστηκε (15.6.1966) σε φυλάκιση 4 μηνών (ποινή μη εξαγοράσιμη) και κλείστηκε στις φυλακές της Αίγινας και του Αβέρωφ μέχρι την αθώωσή του στις 23.11.1966 απ’ το Αναθεωρητικό στρατοδικείο. Συνελήφθη πάλι με την επιβολή της δικτατορίας το 1967 και αφέθη ελεύθερος με την αμνηστία του δικτάτορα. Τον Φεβρουάριο 1973 υπέγραψε δήλωση 700 προσωπικοτήτων, καταδίκης της επιστράτευσης των συνδικαλιστών φοιτητών.
Με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (24.7.1974) πρωτοστατεί στην επαναδραστηριοποίηση του Κινήματος Ειρήνης και ιδρύουν με άλλους ειρηνιστές την οργάνωση «ΑΚΕ-Αδέσμευτη Κίνηση Ειρήνης», της οποίας αναδείχτηκε Πρόεδρος. Ιδρύθηκαν τότε τρεις Κινήσεις Ειρήνης, η η ΕΕΔΥΕ (ΚΚΕ) και η ΚΕΑΔΕΑ (ΠΑΣΟΚ) και η ΑΚΕ. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης (1986), οργάνωσης μη κυβερνητικής, βραβευμένης με το Βραβείο Nobel Ειρήνης (1994), Εθνικός Αντιπρόσωπος και μόνιμο μέλος της Liaison Committee του Ευρωπαϊκού Κινήματος «ΕΝD», ενώ συμμετείχε ως συντονιστής σε πολλές συνδιασκέψεις σε Ευρωπαϊκό επίπεδο για την Παλαιστίνη, την Κύπρο, την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και των Βαλκανίων. Τον Οκτώβριο του 2005, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Διάσκεψης για την Ειρήνη στην Αθήνα, βραβεύθηκε από το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης για τις υπηρεσίες του στο Παγκόσμιο Κίνημα Ειρήνης. Το 1987 επί κεφαλής αντιπροσωπείας μετέφερε την ολυμπιακή φλόγα από την Ελλάδα στη Χιροσίμα, που καίει ακόμη στο μνημείο των θυμάτων της ατομικής βόμβας.
Μετά τη μεταπολίτευση ο Μ. Περιστεράκης εντάχθηκε στην ΕΔΑ και ήταν υποψήφιος βουλευτής με την Ενωμένη Αριστερά στις Κυκλάδες (1974), με τη «Συμμαχία» στη Β΄ περιφέρεια της Αθήνας (1977) και με το ΠΑΣΟΚ ( Ιούνιος 1989) στην ίδια περιφέρεια.
Το 1991 ο Μ. Περιστεράκης ως Πρόεδρος της ΑΚΕ επισκέφτηκε μαζί και με άλλους εκπροσώπους ειρηνιστικών και άλλων οργανώσεων στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου τον Α. Οτσαλάν, αρχηγό του τουρκικού κουρδικού κόμματος (ΠΕΚΑΚΑ).
Ο Μ. Περιστεράκης υπήρξε και σπουδαίος ποιητής. Στο ποιητικό του έργο περιλαμβάνονται το πολιτικό δράμα «Άγις» (1976) και το επικολυρικό ποίημα «Κραυγή από τη Χιροσίμα» (1983). Η τραγωδία «Άγις» ανέβηκε στο Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά με μουσική Μ. Θεοδωράκη. Το ποιητικό του έργο «Κραυγή από τη Χιροσίμα» είχε ευρεία διάδοση, μεταφράστηκε στα γιαπωνέζικα και σε άλλες γλώσσες και απετέλεσε το μανιφέστο του Παγκόσμιου Κινήματος Ειρήνης. Παρουσιαστεί επανειλημμένως στο Ινστιτούτο Goethe του Τόκυο και σε άλλες πόλεις της Ιαπωνίας. Ο Περιστεράκης ήταν εκδότης και του περιοδικού «Ειρήνη και Ζωή». Πέθανε στις 5 Μαΐου 2011 και κηδεύτηκε στη Νάξο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου